لِلْفَارِسِ ثَلَاثَةَ أَسْهُمٍ وَ لِلرَّاجِلِ سَهْماً، أَقُولُ: حَمَلَهُ الشَّيْخُ عَلَى تَعَدُّدِ الْأَفْرَاسِ لِلْفَارِسِ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٦؛ ح ٢٠١٠٣؛ عوالى اللالى، ج ٣، ص ١٨٦)
«اسحاق‌بن عمار» از امام جعفر صادق (ع)، او نيز از پدرش روايت كرده است كه: على (ع) از غنايم به دست آمده براى سواره‌نظام، سه سهم و براى پياده‌نظام، يك سهم قرار مى‌داد.
«شيخ طوسى» آن را حمل كرده است بر موردى كه سواره‌نظام با خود چند اسب داشته باشد.
٣٢٦- ١٢٩- وَ بِإِسْنَادِهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عَلِيّاً (ع) كَانَ يُسْهِمُ لِلْفَارِسِ ثَلَاثَةَ أَسْهُمٍ، سَهْمَيْنِ لِفَرَسَيْهِ وَ سَهْماً لَهُ، وَ يَجْعَلُ لِلرَّاجِلِ سَهْماً.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٦، ح ٢٠١٠٤)
«ابوالبخترى» از امام صادق، او نيز از پدرش، روايت كرده است كه على (ع) از غنايم هميشه براى سواره‌نظام، سه سهم مى‌داد، دو سهم براى اسبش و يك سهم براى خودش و براى پياده‌نظام، يك سهم قرار مى‌داد.
در صدر اسلام، بعضى از افراد كه داراى مركب بودند و با اسب خود در جنگ حضور پيدا مى‌كردند، نسبت به پيادگان سهم بيشترى از غنايم مى‌بردند. اين احكام از احكام حكومتى است و مخصوص دوران صدر اسلام بوده كه وسائل و لوازم نبرد با خود سرباز بوده است.
١. سهم سواره نظام از غنايم: در جنگ، سه سهم از غنايم به سواره نظام تعلق مى‌گيرد. البته اين در صورتى است كه سواره نظام با خود چند اسب داشته باشد (شيخ طوسى) [و طبق برخى روايات «دو سهم به او تعلق مى‌گيرد.] ... يَجْعَلُ لِلْفَارِسِ ثَلَاثَةَ أَسْهُمٍ‌