انفسهم (من ان) يستعبدوا او يقتلوا فالجزيه توخذ منهم على قدر ما يطيقون له ان (ياخذهم به) حتى يسلموا، فان الله قال:
«حتى يعطوا الجزيه عن يدوهم صاغرون» و كيف يكون صاغرا و هو لايكترث لما يوخذ منه حتى لايجد ذلا لما اخذ منه فيالم لذلك فيسلم. قال: و قال ابن مسلم: قلت لابى عبدالله (ع) ارايت ما ياخذ هولاء من هذا الخمس من ارض الجزيه و ياخذ من الدهاقين جزيه رووسهم اما عليهم فى ذلك شى‌ء موظف فقال: كان عليهم ما اجازوا على انفسهم، و ليس للامام اكثر من الجزيه انشاء الامام وضع ذلك على رووسهم، و ليس على اموالهم شى ء، و انشاء فعلى اموالهم و ليس على رووسهم شى‌ء فقلت: فهذا الخمس؟ فقال: انما هذا شى‌ء كان صالحهم عليه رسول الله (ص).
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١٤٩، ح ٢٠١٨٥؛ الكافى، ج ٣، ص ٥٦٦)
«زراره» گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم: آيا جزيه‌اى كه از اهل كتاب گرفته مى‌شود ميزان معيّنى دارد كه از آن مقدار نبايد تجاوز شود؟
فرمود: اين موضوع به نظر پيشواى مسلمانان بستگى دارد، براى هر فردى از آنان (اهل كتاب) به تناسب ميزان مالى‌اش، به اندازه‌اى كه مى‌تواند بپردازد مقرر مى‌دارد. آنان گروهى مستحق كشته شدن هستند و اين پول را در قبال آزادى جان خود از اسارت و نابودى مى‌پردازند؛ بنابراين جزيه تنها به اندازه‌اى كه قدرت پرداختش را دارند دريافت مى‌گردد تا وقتى مسلمان شوند، زيرا خداوند فرموده:
«تا اين كه جزيه را به قدر توانش به دست خود بپردازند در حالى كه خوار شده باشند و در برابر اسلام، خاضع باشند. (توبه: ٢٩)
چگونه خوار مى‌شوند در صورتى كه از پرداخت مال باكى ندارند؟