١. ممنوع بودن خيانت (غدر) و پيمان شكنى و كمك به پيمان شكنان: اگر زمانى دو دولت مشرك با هم جنگيدند و سپس صلح نمودند و بعد از آن يكى به ديگرى خيانت كرد و پيمان شكنى نمود و از مسلمانان درخواست كمك كرد، مسلمانان و ارتش اسلام حق ندارند به ارتش خيانت كار و پيمان شكن كمك كنند. خود نيز نبايد در جنگ و صلح راهِ خيانت و عهد شكنى را حتى نسبت به مشركان پيش گيرند.
لَا يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِينَ أَنْ يَغْدِرُوا وَ لَا يَأْمُرُوا بِالْغَدْرِ وَ لَا يُقَاتِلُوا مَعَ الَّذِينَ غَدَرُوا ٢. جواز نبرد با مشركان و حرمت پيمان شكنى: مسلمانان مى‌توانند با مشركان و كسانى كه در دارالحرب هستند وارد جنگ شوند، ولى اگر تعهدى بستند و به آنان مهلتى دادند يا موقتاً ترك مخاصمه كردند، نبايد در پيمان خود خيانت كنند و آن را نقض نمايند. البته همه اين امور بايد با اجازه امام عادل يا امام معصوم انجام گيرد.
وَ لَكِنَّهُمْ يُقَاتِلُونَ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدُوهُمْ وَ لَا يَجُوزُ عَلَيْهِمْ مَا عَاهَدَ عَلَيْهِ الْكُفَّارُ پيمان شكنى:
ممنوعيت ١ خيانت:
ممنوعيت ١؛ ٢ دارالحرب:
جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ١٩٤ كتاب پنجم: وسائل الشيعه‌ احكام ٢ كافران:
جنگ با ٢؛ حرمت پيمان شكنى با ٢ ٣٠١- ١٠٤- وَ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ شَمُّونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْأَشْعَثِ وَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): يَجِي‌ءُ كُلُّ غَادِرٍ بِإِمَامٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَائِلًا شِدْقُهُ حَتَّى يَدْخُلَ النَّارَ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٦٩، ٢٠٠٠٤)
«يحيى بن عبداللَّه بن الحسن» از امام صادق (ع) روايت كرده است كه رسول خدا (ص) فرموده است: در روز رستاخيز، هر خيانتكار و