١. استفاده از انواع حربه‌هاى جنگى براى غلبه بر دشمن: راوى از امام صادق (ع) سئوال مى‌كند آيا مى‌توان بر روى شهرهاى جنگى براى از بين بردن نظاميان و كافران حربى آب رها كرد يا آن را به آتش كشيد يا با منجنيق گلوله باران كرد؟ امام در پاسخ مى‌فرمايد: استفاده از اين ابزارها منعى ندارد و مى‌توان آنها را به كار برد.
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) عَنْ مَدِينَةٍ مِنْ مَدَائِنِ الْحَرْبِ هَلْ يَجُوزُ أَنْ يُرْسَلَ عَلَيْهَا الْمَاءُ أَوْ تُحْرَقَ بِالنَّارِ أَوْ تُرْمَى بِالْمَنْجَنِيقِ حَتَّى يُقْتَلُوا ...
فَقَالَ: يُفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ‌ ٢. هجوم عليه دشمن با وجود ضربه ديدن غير نظاميان: در اسلام سفارش شديدى به خوددارى از حمله به افراد غير نظامى شده است. در اين روايت به اين نكته تصريح شده كه اگر حمله به افراد نظامى دشمن و غلبه بر آنها، متضمن تعرض ناخواسته به غير نظاميان باشد، اشكالى ندارد. لذا در صورت استفاده دشمن از سپر انسانى، اولويت اول غلبه بر افراد نظامى دشمن است. اگر غلبه بدون تعرض به غير نظاميان ممكن نشد، افراد غير نظامى دشمن نيز فدا خواهند شد.
حَتَّى يُقْتَلُوا وَ مِنْهُمُ النِّسَاءُ وَ الصِّبْيَانُ وَ الشَّيْخُ الْكَبِيرُ ٣. تقديم اهمّ بر مهم در عرصه‌جهاد: حفظ جان مسلمان از سفارش‌هاى مؤكد اسلام است، اما اگر حفظ نظام اسلامى و غلبه بر دشمن، متضمن فدا شدن مسلمانان باشد، بايد مسلمانان جان خويش را فدا كنند. در اين روايت سائل از امام صادق (ع) مى‌پرسد: آيا مى‌توان به شهرهاى جنگى (با آب و آتش و منجنيق) حمله كرد در صورتى كه اسيران مسلمان در آن شهر هستند و اين حمله متضمن جان سپردن آنهاست؟ امام مى‌فرمايد: حمله كنيد و به قتل رسيدن اسيران مسلمان در ضمن اين حمله محذورى ندارد و كفاره و ديه‌اى بر رزمندگان نيست.
وَ الْأُسَارَى مِنَ الْمُسْلِمِينَ ... فَقَالَ: يُفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ وَ لَا يُمْسَكُ عَنْهُمْ لِهَؤُلَاءِ وَ لَا دِيَةَ عَلَيْهِمْ لِلْمُسْلِمِينَ وَ لَا كَفَّارَةَ اسيران:
قتل مسلمان ٣ جهاد:
اولويت در ٢، ٣