يك تن مسلمان با ده تن از دشمن را برداشت؛ چون دانست كه در ميان شما افراد سست و ناتوان مى‌باشند، (پس كافى است كه) اگر از شما صد تن مقاوم باشند بر دويست تن دشمن چيره مى‌شوند، و اگر هزار نفر باشند بر دو هزار نفر آنان چيره مى‌شوند.» پس خداوند با اين آيه، حكمى را كه در آيه پيشتر بيان فرموده بود، برداشت و اين حكم را به جاى حكم قبلى نهاد: هر گاه در برابر هر فرد مسلمان، تعداد مشركان بيشتر از دو نفر شدند، اگر رزمنده مسلمان ايستادگى نكرد و از مقابل آن‌ها گريخت، فرارى محسوب نگردد، ولى اگر نيروى دشمن دو برابر نيروى مسلمانان بود و كسى گريخت، سرباز فرارى به حساب آيد.
١. تشريع قانون جهاد در اسلام: پيامبر اكرم (ص) حتى در آغاز رسالت خود، تنها مأمور به تبليغ اسلام و صبر در برابر آزار كفار و منافقان، بود. اما زمانى كه تصميم قريش براى كشتن رسول اللَّه (ص) قطعى و عملى گرديد، دستور، هجرت و نيز دفاع از جان و مال مسلمانان و اسلام صادر شد.
لَمَّا بَعَثَ مُحَمَّداً (ص) أَمَرَهُ فِي بَدْوِ أَمْرِهِ أَنْ يَدْعُوَ بِالدَّعْوَةِ فَقَطْ ... فَلَمَّا أَرَادُوا مَا هَمُّوا بِهِ مِنْ تَبْيِيتِهِ أَمَرَهُ اللَّهُ بِالْهِجْرَةِ وَ فَرَضَ عَلَيْهِ الْقِتَالَ‌ ٢. مقاومت يك رزمنده در برابر دو نفر از سربازان دشمن: در ابتداى صدور قانون جهاد، مسلمانان وظيفه داشتند هر بيست نفر در مقابل دويست نفر مقاومت كنند، سپس به دليل ضعف ايمان مسلمانان، خداوند بر مسلمانان رحمت آورد و مقرر فرمود: يك نفر در برابر دو نفر بايستند و عقب‌نشينى نكنند، در غير اين صورت فرارى محسوب مى‌شوند.
إِنْ كَانَ الْعِدَّةُرَجُلَيْنِ لِرَجُلٍ كَانَ فَارّاًمِنَ الزَّحْفِ‌ استقامت:
در برابر دشمنان ٢؛ يك رزمنده در برابر دو نفر ٢ جهاد:
تشريع ١