ميان برداشتن تباهى و ستم و كوتاه كردن دست ظالمان و دشمنان خدا از جامعه‌است.
و اين رسالت با مجاهدت رزمندگان حاصل مى‌شود كه رزمنده فرارى، خود را از اين نعمت محروم مى‌سازد و پيشوايان الهى را در مقابل دشمنان خدا تنها مى‌گذارد.
وَ تَرْكِ نُصْرَتِهِمْ عَلَى الْأَعْدَاءِ وَ الْعُقُوبَةِ لَهُمْ عَلَى تَرْكِ مَا دُعُوا إِلَيْهِ مِنَ الْإِقْرَارِ بِالرُّبُوبِيَّةِ وَ إِظْهَارِ الْعَدْلِ وَ تَرْكِ الْجَوْرِ وَ إِمَاتَةِ الْفَسَادِ ٤. فرار، عامل تقويت دشمن: فرار رزمنده مسلمان از ميدان نبرد، جرأت و جسور شدن دشمن را در پى دارد، به‌گونه‌اى كه با روحيه‌اى قوى‌تر بر مسلمانان مى‌تازد و از آنان كشته و اسير مى‌گيرد و بدين‌ترتيب بر دين خدا ضربه مى‌زند و فساد و تباهى و ناامنى به بار مى‌آورد.
لِمَا فِي ذَلِكَ مِنْ جُرْأَةِ الْعَدُوِّ عَلَى الْمُسْلِمِينَ‌ دشمنان:
عوامل تقويت ٤ فرار از جنگ:
آثار سوء ١، ٢، ٣، ٤ ٢٧٩- ٨٢- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: كَانَ يَقُولُ: مَنْ فَرَّ مِنْ رَجُلَيْنِ فِي الْقِتَالِ فِي الزَّحْفِ فَقَدْ فَرَّ وَ مَنْ فَرَّ مِنْ ثَلَاثَةٍ فِي الْقِتَالِ فَلَمْ يَفِرَّ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٦، ح ٢٠٠٣٦)
«حسن بن صالح» گويد: امام صادق (ع) بارها مى‌فرمود: رزمنده‌اى كه در ميدان كارزار، خويشتن را در برابر دو سرباز دشمن مى‌بيند، چنانچه از ادامه نبرد، منصرف و از لشكرى كه در حال پيشروى به سوى دشمن است جدا شود و بگريزد، جزو فرارى‌ها است و [اما] هر كه از درگير شدن با سه تن بگريزد فرارى نيست.
١. فرار از مقابل يك يا دو نفر از افراد دشمن: هر رزمنده مسلمانى كه از برابر يك يا دو نفر از دشمنان مى‌گريزد، فرارى محسوب شده و مرتكب گناه كبيره‌