«محمد بن سنان» گويد: امام رضا (ع) در پاسخ به مسائلى كه از آن حضرت درباره فلسفه تحريم فرار از جهاد پرسيده بود، مرقوم فرمود: خداوند به اين سبب گريختن از ميدان نبرد با مهاجم را حرام فرمود كه آثار زيانبارى در پى دارد؛ از جمله:
موجب پيدايش سستى در ديندارى و كوچك شمردن و كم ارزش دانستن برنامه پيامبران خدا و پيشوايان دادگر است؛ سبب دست كشيدن از يارى رساندن به آنان در برابر دشمنانشان مى‌شود كه در نتيجه نتوانند بر بدخواهان، چيره شوند و آنان را بر اعمال ناشايستى كه از آن‌ها سر مى‌زند- مثل نپذيرفتن دعوت به اعتراف به خداپرستى و دعوت به آشكار كردن وگسترش دادن عدالت اجتماعى و برطرف كردن جور و فساد و تباهى- كيفر دهند.
فرار سبب مى‌شود دشمن جرأت پيدا كرده، جسور شود و بر مسلمانان بتازد و حوادث ناگوارى از اسارت و كشتار مردم بى گناه و ضربه زدن به آيين پروردگار و ديگر چيزهاى فسادانگيز و نا امنى، به بار آورد.
١. فرار از جنگ، موجب سستى در ديندارى: دين اسلام و ايمان به خدا آدمى را به صبر و استقامت فرا خوانده است، ولى آن كه از جبهه نبرد فرار مى‌كند، در عقيده خويش سستى ايجاد كرده و ديندارى خويش را دچار چالش نموده است.
لِمَا فِيهِ مِنَ الْوَهْنِ فِي الدِّينِ‌ ٢. فرار از جهاد، سبك شمردن برنامه پيامبران و پيشوايان عادل: فرار از مقابل دشمنان خدا، نوعى بى ارزشى و كم اهميت شمردن برنامه‌پيامبران الهى و پيشوايان راستين است چه آنان مبارزه با ستمگران را در سرلوحه برنامه‌هاى خويش دارند.
وَ الِاسْتِخْفَافِ بِالرُّسُلِ وَ الْأَئِمَّةِ الْعَادِلَةِ ٣. فرار عامل دست كشيدن از يارى پيامبران در مقابل دشمنان: رسالت رسولان و پيشوايان دادگر، دعوت به خداپرستى، گسترش عدالت اجتماعى، از