مِنْكَ نَفْسَهُ ثُمَّ وَفَى لَكَ بِبَيْعِهِ الَّذِي بَايَعَكَ عَلَيْهِ غَيْرَ نَاكِثٍ وَ لَا نَاقِضٍ عَهْداً وَ لَا مُبَدِّلٍ تَبْدِيلًا بَلِ اسْتِيجَاباً لَمحَبَّتِكَ وَ تَقَرُّباً بِهِ إِلَيْكَ فَاجْعَلْهُ خَاتِمَةَ عَمَلِي وَ صَيِّرْ فِيهِ فَنَاءَ عُمُرِي وَ ارْزُقْنِي فِيهِ لَكَ وَ بِهِ مَشْهَداً تُوجِبُ لِي بِهِ مِنْكَ الرِّضَا وَ تَحُطُّ بِهِ عَنِّي الْخَطَايَا وَ تَجْعَلُنِي فِي الْأَحْيَاءِ الْمَرْزُوقِينَ بِأَيْدِي الْعُدَاةِ وَ الْعُصَاةِ تَحْتَ لِوَاءِ الْحَقِّ وَ رَايَةِ الْهُدَى مَاضِياً عَلَى نُصْرَتِهِمْ قُدُماً غَيْرَ مُوَلٍّ دُبُراً وَ لَا مُحْدِثٍ شَكّاً اللَّهُمَّ وَ أَعُوذُ بِكَ عِنْدَ ذَلِكَ مِنَ الْجُبْنِ عِنْدَ مَوَارِدِ الْأَهْوَالِ وَ مِنَ الضَّعْفِ عِنْدَ مُسَاوَرَةِ الْأَبْطَالِ وَ مِنَ الذَّنْبِ الُمحْبِطِ لِلْأَعْمَالِ فَأُحْجِمَ مِنْ شَكٍّ أَوْ أَمْضِيَ بِغَيْرِ يَقِينٍ فَيَكُونَ سَعْيِي فِي تَبَابٍ وَ عَمَلِي غَيْرَ مَقْبُولٍ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١٣٦، ح ٢٠١٥٨)
امام صادق (ع) فرمود: اميرمؤمنان (ع) هرگاه كه مى‌خواست به صحنه كارزار، قدم نهد، اين دعاها را مى‌خواند:
«پروردگارا! راهى از راه‌هاى روشنت كه خشنودى‌ات را در آن قرار داده‌اى بر ما آشكار ساختى، و دوستان خالص خودت را به رفتن به آن فراخوانده وتشويق كرده‌اى، و آن را پر ثواب‌ترين راه‌هاى (دين) خود، و گرامى‌ترين محل بازگشت به نزد خودت و دلپسندترين آيين‌هاى خويش گردانيده‌اى، سپس در آن از مؤمنان، جان‌ها و دارايى شان را خريدارى كردى و جاودان ماندن در بهشت را به ايشان دادى؛ همان‌هايى كه در راه تو مى‌جنگند و براى پايبندى بر سر پيمان راستين تو پا به عرصه جهاد مى‌گذارند و مى‌كشند و كشته مى‌شوند (اين كه بهشت در برابر كار آن هاست، از سوى تو) نويدى قطعى است. پس مرا از اشخاصى قرار بده كه جان هايشان در آن (راه جهاد) از جانب تو خريدارى مى‌شود و آن گاه مرا از كسانى‌