الْأَبْصَارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ وَ هُوَ اللَّطِيفِ الْخَبِيرُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَنَّ مَا جَاءَ بِهِ هوَ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَ وَ مَا سِوَاهُ هُوَ الْبَاطِلُ فَأِذَا أَجَابُوا إِلَى ذَلِكَ فَلَهُم مَالِلْمِسلمِينَ‌وَ عَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُسْلِمينَ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٤٤، ح ١٩٩٥٣، الكافى ٥/ ٣٦)
«زهرى» مى‌گويد: جمعى از مردان قريش بر امام على بن الحسين (ع) وارد شدند و درباره چگونگى دعوت به دين از آن حضرت سؤال كردند.
امام (ع) فرمود: (در دعوت به دين) مى‌گويى: بسم اللَّه الرحمن الرحيم، تو را به خداى عزوجل و دينش دعوت مى‌كنم. اين دعوت در دو امر، جمع مى‌شود:
١- شناخت خداوند ٢- عمل به آنچه خداوند راضى است. و معرفت خداوند به اين است كه بشناسد خدا را به يگانگى و مهربانى و رحمت و عزت و علم و قدرت و اين كه او برتر از هر چيزى است. و به درستى كه اوست نافع و آسيب رساننده مسلط برهر چيز. اوست كه ديده‌ها او را نمى‌بينند ولى او ديده‌ها را مى‌بيند و او لطيف و آگاه است.
و به درستى كه محمد (ص) بنده و پيامبر اوست و آنچه بر او نازل شده، حق و از جانب خداوند آمده است. و غير او، هر چه باشد باطل است. پس اگر (به دين خدا دعوت كردند) و آن‌ها را اجابت كرده مسلمان شدند، آنچه براى مسلمانان است براى آن‌ها نيز هست و عليه آنان هست آنچه عليه مسلمانان مى‌باشد.
١. كيفيت دعوت دشمن به اسلام قبل از جنگ: سربازان اسلام قبل از وارد شدن به جنگ با دشمن بايد آنان را به دو چيز فرا خوانند: ١. شناخت خدا و بيان صفات او از وحدانيّت، رحمت، عزّت علم و قدرت خداوند و برترى خداوند بر هر چيزى.