الرَّجُلُ: فَدَعَوْتُهُمْ فَأَجَابِني مُجِيبٌ وَ أَقَرَّ بِالْإِسْلامِ فِي قَلْبِهِ وَ كَانَ فِي الْإِسْلامَ فَجِيرَ، عَلَيْهِ فِي الْحُكْمِ وَ انْتُهِكَتْ حُرْمَتُهُ وَ أُخِذَ مَالُهُ وَ اعْتُدِيَ عَلَيُهِ فَكَيْفَ بِالَمخُرَجِ وَ أَنَا دَعَوْتُهُ فَقَالَ (ع): (إِنَكُمَا مَأْجُورَانِ عَلَى مَا كَانَ مِنْ ذَلِكَ وَ هُوَ مَعَكَ يَحُوطُكَ مِنْ وَرَاءَ حُرْمَتِكَ مِنْ وَرَاءِ حُرْمَتِكَ وَ يَمْنَعُ قِبْلَتَكَ وَ يَدْفَعُ عَنْ كِتَابِكَ وَ يَحْقُنُ دَمَكَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَكُونَ عَلَيْكَ يَهْدِمُ قِبْلَتَك وَ يَنْتَهِكُ حُرْمَتِكَ وَ يَسْفِكَ دَمَكَ وَ يُحْرِقُ كِتَابَكَ».
(وسائل الشيعه: ١٥/ ٤٣، ح ١٩٩٥٢؛ الكافى ٥/ ٢٠، تهذيب الاحكام ٦/ ١٣٥)
«ابوعمره اسلمى» در ضمن روايتى كه از امام صادق نقل كرده است گويد:
مردى به آن حضرت عرض كرد: من با لشكر حاكمان وقت، زياد به جنگ مى‌رفتم، و درخواست دستمزد هم نمى‌كردم. بيشتر اوقات از خانه و زندگى ام دور بودم (اما بعضى) مرا منع كردند و گفتند: رفتن به هر جنگى درست نيست؛ تنها در جنگى بايد شركت كرد كه تحت فرماندهى امام عادل باشد. نظر مبارك شما چيست؟ خدا تو را نيكو بدارد.
امام صادق (ع) در پاسخش فرمود: اگر خواهان پاسخ كوتاه هستى برايت مختصربگويم و اگر مى‌خواهى با رعايت اختصار، قدرى روشن‌تر توضيح دهم. آن مرد گفت خلاصه بفرماييد: امام (ع) فرمود: خداوند در قيامت مردم را بر طبق نيت هايشان براى حسابرسى گرد مى‌آورد.
(يعنى اگر قصد تو از رفتن به جنگ، حفظ كيان اسلام بوده پاداش دارى. و اگر غرضت يارى رساندن به مخالفان بوده، گناهكارى).
چنين به نظر رسيد كه سائل مايل است امام كمى توضيح دهد لذا عرض كرد: خدا تو را نيكو بدارد؛ برايم آشكار ساز و نزديك به‌