دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣١٩ - خطاب به جابر بن عبد الله انصارى
مسافران، و امام ٧ كه دنيا را به اين كاروانسراها تشبيه كرده از نظر امكانات رفاهى كه ناچيز است، از نظر حرص و عجله، از نظر همسفران كه نيمى از آنها حيوانات هستند، از نظر محدوديتى كه در استراحت هست همه و همه وجه شباهتهائى است جالب و ظريف.
|
جمعى كه نصيحت عزيزان شنوند |
بينند جهان را و مقيد نشوند |
|
|
دنيا به مثل كهنه رباطى[١] باشد |
آيند مسافران و در حال روند |
|
قدرت نمىماند
١١٤٤- از لاغرى
ناله مكن، زيرا چاق كشته و لاغر معالجه مىشود.
١١٤٥- قلب خود را فرودگاه تواضع قرار بده، زيرا فروتنى شخصيت را جلوه مىدهد.
١١٤٦- هرگاه يك شب مسئوليت جمعيتى را پذيرفتى، توجه داشته باش كه روز قيامت از حدود رياست تو بازخواست مىگردد.
|
هركس كه كند صبر و تحمل حاصل |
آخر به مراد خويش گردد واصل |
|
|
گر حكم تو بر جماعتى گشت روان |
زنهار مشو به ظلم كردن مائل |
|
١١٤٧- آنگاه كه جنازهاى را بسوى قبر انتقال مىدهى، توجه داشته باش كه تو هم پس از وى به قبرستان انتقال خواهى يافت.
١١٤٨- اى كسى كه روى قبر خويشاوند خود را تعمير و نقاشى مىكنى شايد مرده در زير خاك در زنجير عذاب باشد.
[١]- رباط: كاروانسراى ميان راه.