دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢١٢ - تخويف نفس از شيب
|
گاهى كه طمع ترك توانى كردن |
از صيت[١] تو گوش آسمان گردد پر |
|
سرمايه قيامت
٧٢٦- وقتى تخم نپاشيده باشى و به انتظار درو
كردن باشى (به هنگام جمعآورى محصول) نسبت به كوتاهى خود در زمان تخمكارى پشيمان
خواهى شد.
٧٢٧- براى روز رستاخيز، قيامت و زنده شدن مردهها غير از پرهيزكارى كه ذخيره كرده باشى چيز ديگرى سود ندارد.
|
اى دوست كه أسباب زراعت دارى |
تا كى گذرد عمر تو در بيكارى |
|
|
چون علم و عمل آب و زمين است تو را |
گر أهل دلى تخم سعادت كارى |
|
ناله على ٧ براى يتيم ٧٢٨- نالهاى كه براى ديدن اطفال كوچك مىكشم، براى هيچ مصيبت ديگرى نمىكشم.
٧٢٩- براى اطفال كوچكى كه پدر آنان كه آنها را در سختيها، و در مسافرت و وطن تحت كفالت داشته مرده است.
|
هركس كه چه طفل اشك من گشت يتيم |
در گوشهى محنت است پيوسته مقيم |
|
|
در منظر ديده گر نشيند يك دم |
جز گريه زارش نبود هيچ نديم |
|
اعلام خطر موى سفيد
٧٣٠- موى
سفيد علامت مرگ و نشانهى پيرى است.
[١]- صيت: بكسر صاد و سكون ياء به معناى آوازه.