دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٠٨ - خطاب به يكى از ازواج كه به ملامت آن حضرت زبان گشاده
را درك كند)
٧١١- مگر نمىبينى آب دريا مىخشكد و حوادث روزگار متوجه ماهيهاى دريا مىگردد؟ (پس همه جا درد هست)
٧١٢- مگر نمىبينى كه فقير اميد ثروت دارد و پولدار از فقير شدن مىترسد؟! (فقير از فقر مىنالد و ثروتمند از فقر مىترسد)
|
امروز كسى نيست كه دردى دارد |
يا فيض تمام از دل مردى دارد |
|
|
هر دل كه صفا و نور آن بيشتر است |
از أهل زمان هميشه گردى دارد |
|
سختى صبر را مىافزايد
٧١٣- وقتى سختى
اضافه شد، صبر هم افزايش مىيابد. گويا دانهى مشك (ناف آهوى مشك) براى شكسته شدن
ميان دو قطعه سنگ كوچك قرار گرفته است.
٧١٤- زيرا شكسته شدن مشك بوى آن را اضافه مىكند و بيش از سائيدن آن، عطر مىدهد. آزادمرد هم در برابر افزايش سختى به صبر خود مىافزايد (تا ارزشش بيشتر گردد.)
|
رندى كه برد كوى كرم از كه و مه |
در فتنه كند صبر و نيفتد به گره |
|
|
چون مشك كه هرچند بسائى او را |
بوئى كه دهد ز بيشتر باشد به |
|
نتيجهى خوشاخلاقى
٧١٥- من كه
خوشاخلاقى مىكنم مىخواهم با من خوشاخلاقى كنيد و پس از مرگ من براى من بر سر
قبرم دعا كنيد.
٧١٦- مىخواهم در مجالس باهم برخورد محبتآميز داشته باشيم و اگر در