دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٥٠ - اظهار انديشه موت كردن
|
تا چند تو را طول امل[١] خواهد بود |
و ز شاه جهان جاه و عمل خواهد بود |
|
|
انديشه بكن ز مرگ و اكنون بكف آر |
چيزى كه تو را روز اجل خواهد بود |
|
بهرهگيرى از فرصتها
٤٨٥- ديروزت كه گذشته باقى است، گواه
اعمال توست و همرديف مىطلبد.
و اكنون در روزى قرار گرفتهاى كه ناظر اعمال توست.
٤٨٦- اگر ديروز گناه كردهاى، روز دوم (امروز) در شرائطى كه شايستهاى، كار خوب انجام بده.
٤٨٧- كار خير را امروز و فردا مكن، شايد فردا آمد و تو مردهاى.
٤٨٨- اگر در روزى كه با آن دست به گريبانى اندرز گرفتى و عمل شايسته انجام دادى نفعش به تو بازمىگردد و روز گذشته هيچگاه بازنخواهدگشت.
|
اى يافته از باده تحقيق خبر |
در جان تو كرده آتش عشق اثر |
|
|
خواهى كه ز أهل حال يابى بهره |
بر نقطه حال دون نما پيوسته نظر |
|
پس از مرگ تبعيض نيست
٤٨٩- آنان كه
وجودشان مايهى نشاط من بود رفتند و من پس از رفتن آنها تنها ماندهام.
٤٩٠- در قبر ميان تو و همسايهات دو وجب بيشتر فاصله نيست اما اين دو وجب در نهايت فاصله است.
|
رفتند رفيقان و منم وامانده |
در گوشهى فقر و فاقه تنها مانده |
|
[١]- طول امل: آرزوى دور و دراز