دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٤١٤ - مباهات به قرابت نبي و منافرت از اجنبى
(زرداب) و حميم (چرك و خونى كه از بدن جهنمىها كه مىسوزند بيرون مىآيد و بصورت جوى آب روان مىگردد) خواهد بود.
١٥٢٢- انفاق به يتيم راه راست خدا است.
|
عارف كه طريق لطف و إحسان داند |
وز لوح وفا حرف محبت خواند |
|
|
هرگاه كه بر يتيم افتد نظرش |
چون اشك به چشم خويش بنشاند |
|
پاسخ فاطمه ٣ به امام ٧ ١٥٢٣- من به يتيم كمك مىكنم و باكى ندارم، خواست خدا را بر ميل بچههايم مقدم مىدارم.
١٥٢٤- بچهشيرهايم (حسن و حسين ٨) ديشب گرسنه ماندند كوچكتر آنها (امام حسين ٧) از طريق نيرنگ بقتل خواهد رسيد.
١٥٢٥- عذاب، ذلت و گناه براى قاتل او باد.
همت عالى و دست خالى
١٥٢٦- مياى
غمها و تصميمها سرگردانم، غمهاى بىپولى و همت سخاوت و تصميم به انفاق.
١٥٢٧- خوشا بحال آن كس كه بتواند به تصميم خود برسد و يا به عزت قناعت و رضايت به قسمت خدا دست يابد.
|
گر پايهى ما به قدر همت بودى |
يا كار جهان به علم و حكمت بودى |
|
|
ما را همهروزه جاه و حشمت بودى |
گردون بر ما ز أهل خدمت بودى |
|