دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٨٦ - مناجات با قاضى الحاجات
|
اى حلم تو استوار و ثابت چون كوه |
وز قهر تو در انفس و آفاق شكوه |
|
|
هرچند كه من خلق جهان مىبينم |
از فيض تو بىبهره نشد هيچ گروه |
|
١٤٣٢- اى راهنماى راه راست! اى الهامكننده كار صحيح! اى رزقدهنده بندگان! اى زندهكننده سرزمينها! و اي برطرفكننده غمها!
|
اى فضل تو خلق را هدايت كرده |
ما را به كمال خود رعايت كرده |
|
|
انعام تو عام است از آن رو كرمت |
با مؤمن و گبر صد عنايت كرده |
|
١٤٣٣- اى كسى كه از فتنهها به او پناه مىبرم! اى كسى كه به هنگام نياز به او تكيه مىكنم! اى كسى كه دستورش نفوذ دارد و من نمىتوانم از او كنار باشم! چقدر بزرگوار و حوصلهدار هستى.
|
اى خاك درت پناه أرباب نياز |
لطف و كرم تو بسته أبواب نياز |
|
|
چون آتش غيرت به دلم افكندى |
از شعله آن بسوخت أسباب نياز |
|
١٤٣٤- اى آزادكننده اسير! اى بهبود بخشنده استخوان شكسته! اى ثروتمندكننده بيچاره! اى غذادهنده طفل و اي شفابخش بيمار!
|
اى راحت روح دردمندان از تو |
آسايش جان مستمندان از تو |
|
|
بلبل سخن از حمد تو گويد شب و روز |
باشد گل نوخاسته خندان از تو |
|
١٤٣٥- اى كسى كه مايهى عزت من هستى. اى كسى كه مرا از ذلت، انحراف،