دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٥٤ - نفى قواعد و احكام نجوم
١٣٠٢- او با چشم مرا مىشناسد من هم او را با اسم و رسم و كارهائى كه انجام داده مىشناسم.
١٣٠٣- تو در صراط بر سر راه من مىايستى، نترس، نه از لغزشهاى خود و نه از اشتباههاى خويشتن.
|
هركس كه به جان محبّ حيدر باشد |
وز مهر على ٧ دلش منور باشد |
|
|
روزى كه از اين سراى ويران برود |
در باغ بهشت أهل كوثر باشد |
|
١٣٠٤- در قيامت به هنگامى كه در پيشگاه عدل الهى براى محاكمه نگاه داشته مىشوى، به آتش مىگويم: او را رها كنيد و به اين مرد نزديك مشويد.
١٣٠٥- كارى به كارش نداشته باشيد، زيرا با وصى محمّد ٦ (على ٧) ارتباط دارد.[١]
١٣٠٦- از آب سردى كه فكر مىكنى در شيرينى همانند عسل است به تو مىنوشانم.
١٣٠٧- حرف على ٧ براى حارث عجيب است. در وجود على ٧ مطالب عجيب فراوانى نهفته است.
|
فردا كه شود بهشت و دوزخ تقسيم |
وز حكم خدا شوند مردم به دو نيم |
|
|
ياران على ٧ شراب كوثر نوشند |
وانگاه وطن كنند در باغ نعيم |
|
[١]- در بعضى از نسخهها اين شعر اضافه است:
\sُ هذا لنا شيعة و شيعتنا\z اعطانى اللّه فيهم الا ملا\z\E حارث شيعه ما است و خدا نسبت به شيعيان ما آرزوها را از طريق من عملى ساخته است.