دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٦٣ - مناجات با قاضى الحاجات
|
آرى چه توان كرد كه در روز ازل |
با غصه سرشتهاند آب و گل من |
|
اندرز از حوادث
٩٢٧- آزمايش بلاها نشانه اين است كه هيچگاه
دست از هواى نفس خود برنمىدارى. (تا هواى نفس هست بلا هم هست).
٩٢٨- از گذشتن حوادث روزگار اين پند براى تو كافى است كه نو كهنه مىشود و محصول كشاورزى برداشت مىگردد.
|
تا چند به انديشه باطل باشى |
وز ياد خدا هميشه غافل باشى |
|
|
يك لحظه ز فكر مرگ بيرون نروى |
گر بخت شود رهبر و عاقل باشى |
|
پرهيز از گناهان كوچك
٩٢٩- گرسنگى
را پيشه كن، زيرا گرسنگى خوردن از رفتار پرهيزكاران است و زياد گرسنگى خوردن بزودى
روز سيرى را در پى دارد.
٩٣٠- از گناهان كوچك بپرهيز و آنها را انجام مده، زيرا گناهان كم متراكم مىگردد و روز قيامت جمعآورى مىشود.
|
تا چند اسير آب و گل خواهى بود |
وز آتش معده خستهدل خواهى بود |
|
|
سهل است گناه خرد امروز ولى |
فردا كه شود جمع، خجل خواهى بود |
|
اميد به رحمت خدا
٩٣١- اگر دقت
در گناهان خود كنم گناهانم زياد است و رحمت خدا از گناهان من وسيعتر است.