دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٨٨ - بيان آنكه صفاى دنيا به كدورت آميخته است
|
اين چرخ فلك كه نيست او را سرو بن |
گر أهل سعادتى بر آن تكيه مكن |
|
|
جمعى كه به كوى عشق أرباب دلند |
دارند هزار داغ از اين چرخ كهن |
|
٦٣٥- چهبسا رنج ديدهاى كه تهور و تحمل دارد و فرد دردمندى كه از ترس مرض خواب بر چشم ندارد.
٦٣٦- هركس با دنيا دوست گردد، از رفاقت با وى بدگوئى مىكند. هم از آسايش آن بهره مىبرد و هم از ناملايمات آن.
|
هركس كه شود چه ماه نو شهره دهر |
پيوسته رود بىسروپا شهربهشهر |
|
|
گاهى خورد از عيش و طرب جرعه مى |
گاهى كشد از رنج و تعب كاسه زهر |
|
صفاى دنيا همراه كدورت
است
٦٣٧- اى كسى كه در دنيا آسايشى را كه زحمت نداشته باشد مىجوئى توجه
داشته باش كه چنين موضوعى وجود ندارد و بايد از پيروزى بر آن مأيوس گردى.
٦٣٨- يقين داشته باش كه سراسر زندگى تو آزمايش است، با خوب و بد (سلامتى و مرض)، آسايش و سختى امتحان مىشوى (تا خود را بشناسى).
|
دنيا كه محل أهل صورت باشد |
در نقش صفاى او كدورت باشد |
|
|
دردى است كه از شراب هستى مانده |
پس ظلمت دنيا به ضرورت باشد |
|
توضيح: خداى عزيز در قرآن كريم مىگويد: «ما شما را به بد و خوب آزمايش مىكنيم»[١] سلامتى كه به نظر ما خوب است، مال كه به فكر ما مهم است
[١]- سوره انبياء آيه ٣٥« وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً ...»