دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٤٤ - بيان آنكه دوست دشمن دشمن است
٤٦٦- (رزق بر اساس مقدار ارزش فرد نيست) بلكه رزق در مسيرى كه خداى يكتا صلاح مىداند و اراده كرده است جريان دارد.
|
گر روزى من به فضل بودى و كرم |
هرگز نشدى بر دل من قصه رقم |
|
|
ليكن چه توان كرد كه در صبح ازل |
بر لوح قدر قضا چنين راند قلم |
|
انسان كامل كمياب است
٤٦٧- چقدر
مردم زياداند، نه خيلى هم زياد نيستند (هم زمين گنجايش بيشتر را دارد، هم براى خدا
زحمتى براى اضافه كردن نيست). خدا مىداند كه من دروغ نمىگويم.
٤٦٨- هر وقت چشم خود را باز جمعيت مىبينم، اما فرد شايستهاى را نمىيابم.
|
امروز كه قحط فضل و إحسان باشد |
نقصان و كمال خلق يكسان باشد |
|
|
هرچند به اطراف جهان گرديديم |
يك فرد نديديم كه إنسان باشد |
|
پرهيز از منافق
٤٦٩- هركس با
تمام وجود تو را دوست ندارد، او را رها كن و از فاصله گرفتن و دور شدنش غمگين
مباش.
|
آن دم كه كسى سلسله شوق گسيخت |
و ز قيد محبت و وفاى تو گريخت |
|
|
در باب صفا و مهر او سستى كن |
ديگر نرود به كوزه هر آب كه ريخت |
|