إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٤ - باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر
اعمال خيرش) بشود.
و فرمود: حضرت صادق ٧ هر گاه گناه بندهاى زياد باشد و عملى نداشته باشد كه كفاره گناهانش بشود خداوند (بلطف و كرمش) او را بحزن و اندوه مبتلا سازد (تا كفاره و عقوبت گناهانش بشود).
و فرمود: كه رسول خدا ٦ ميفرمود: خداى تعالى فرموده است بعزت و جلال خودم قسم خارج نميكنم بندهاى را از دنيا كه (بسبب اطاعتش) بخواهم او را غرق در رحمت خود كنم مگر آنكه گناهان او را فرو ميريزم به بيمارى و يا تنگى معاش، و اگر گناهى از او باقى بماند مردن را بر او سخت گردانم تا اينكه وارد بر من مىشود گناهى نداشته باشد كه او را داخل بهشت كنم، و بعزت و جلال خودم قسم خارج نميكنم بندهاى را از دنيا كه (بواسطه بسيارى گناهش) بخواهم او را عذاب كنم مگر آنكه جزاى اعمال خير و نيكوئيهاى او را بدهم، كه روزى (و ثروت) او را زياد ميكنم و يا بدنش را از امراض سالم و محفوظ نگاه ميدارم و يا دنياى او را امن مينمايم، و اگر حسنهاى از او مانده باشد مردن را بر او آسان ميكنم (تا تلافى حسنهاش بشود و حجتى بر من نداشته باشد) تا پس از ورودش بر من او را داخل آتش نمايم.
و فرمود: كه هر گاه خداوند اراده سوئى ببنده خود (بسبب كفر و يا شرك و يا گناهان كبيرهاش) بفرمايد گناهانش را نگهدارد تا روز قيامت او را مجازات نمايد، و هر گاه اراده خيرى نسبت به بنده خود داشته باشد عقوبت گناهانش را در دنيا باو بچشاند.
و فرمود: رسول خدا ٦ كه پيوسته مؤمن در اندوه و غمست تا زمانى كه از گناه پاك شود.