إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٠ - باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر

برند و گويند پروردگارا فلان بنده تو مرده است، خداى سبحان فرمايد: روح او را باز گردانيد و تا روز قيامت حسنه و ثواب براى او بنويسيد و فرمود: هر كه بميرد و بيشتر ميراثش كتاب (اخبار و تفسير و فقه و اخلاقى كه خود نوشته باشد) و آلت كتابت باشد (كه ديگران از آن استفاده كنند) بهشت بر او واجب مى‌شود (چون راغب و مايل بعلم بوده).

و فرمود: مذمّت نكنيد دنيا را زيرا (همانند) اسب را هواريست براى مؤمن و بسبب آن بحد أعلاى سعادت ميرسد، و ميتوان بوسيله آن بمراتب قرب و درجات عاليه فائز گرديد و از بديها نجات پيدا كرد، و هر گاه كسى بگويد: خداى لعنت كند دنيا را، دنيا گويد: خدا لعنت كند كسى را كه مرا در معصيت الهى خرج كرده (و ميكند).

و فرمود: حضرت صادق ٧ هر كه با زنى زنا كند از ايمان خارج مى‌شود، و هر كه شراب بخورد از ايمان خارج ميگردد، و هر كه يك روز از ماه رمضان را (بدون عذر شرعى) روزه نگيرد از ايمان خارج است (مگر آنكه توبه كند و تلافى ما فات نمايد).

و مرويست از حضرت كاظم ٧ كه روزى عمرو بن عبيد[١] داخل شد بر پدرم حضرت صادق ٧ و سلام كرد و نشست و اين آيه را تلاوت‌

[١]. ابو مروان( ابو عثمان) عمرو بن عبيد از كبار معتزله و داراى تأليفاتيست در تفسير و رد بر قدريه، و حكايت مغلوب‌شدنش در مسجد بصره توسط هشام بن الحكم از صحابه حضرت صادق« ع» در مسأله امامت معروف و مشهور است، و تفصيل قضيه را در باب- ١٥٢- جلد دوم ترجمه علل الشرائع نوشته‌ام، و تولدش در سنه ٨٠ هجرى بوده و در سنه ١٤٤ در سن ٦٤ سالگى وفات كرد.