إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٠٧ - باب چهل و نهم در ادب داشتن، در همه اوقات

مردم سالهاى بيشمار استفاده مينمايند و بسعادت ميرسند و ليكن از خون شهدا أثر كلى باقى نميماند و فقط خود بهره ميبرند).

و فرمود: هيچ عملى بعد از أداى واجبات بهتر از اصلاح امور مردم و انتشار أعمال و انجام كارهاى خير نيست.

و فرمود: بر شما باد بعمل نمودن بسنّتهاى (و دستورات واجب و مستحبى) من، همانا عمل اندكى كه در سنّت بشود بهتر است از عمل زيادى كه در بدعت بجا آورده شود.

و فرمود: هر كه حقير كند صاحب علم (دينى) را بتحقيق مرا حقير نموده و هر كه مرا حقير نمايد كافر است.

و فرمود: از جبرئيل سؤال كردم از صاحبان علم؟ گفت ايشان چراغ امت تو هستند در دنيا و آخرت و خوشا بحال كسانى كه آنها را بشناسند (و پيروى آنها نمايند) و آنها را دوست بدارند، و بدا بحال كسى كه انكار معرفت ايشان را نمايد و دشمنى با آنان كند، و هر كه با ايشان دشمنى كند شهادت ميدهيم ما (ملائكه) كه از اهل آتش است، و هر كه ايشان را دوست بدارد شهادت ميدهيم كه از اهل بهشت است.

و فرمود: حضرت امير المؤمنين ٧ هر گاه بنشيند طالب علمى پيش عالم (براى طلب علم) خداوند هفتاد درب رحمت بروى او ميگشايد و برنخيزد مگر آنكه از گناهان پاك باشد مانند روزى كه از مادر متولد شده و براى هر حديثى كه ياد بگيرد ثواب عبادت يك سال در نامه عملش بنويسند و براى هر ورقى كه بخواند يك شهر در بهشت براى او ساخته شود.