إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٧ - باب سى و سوم در غيبت و نمامى
مبالغه فرموده در نهى از غيبت كردن كه آن را شبيه گوشت مرده انسان كرده.
و فرمود: رسول خدا ٦ از أعظم مفاسد غيبت آنست كه چون روز قيامت بندهاى را بموقف عرصات حاضر سازند و نامه اعمال او را بدست او دهند، چون در او نگرد از حسنات خود چيزى در آن نبيند عرض كند: پروردگارا اين نامه عمل من نيست! زيرا من از طاعات خويش كه در دنيا بجا آوردهام هيچ در آن نمىبينم.
خطاب رسد كه: اى بنده خداى تو سهو و خطا نميكند، اعمال خير تو بغيبت مردم رفت، و طاعات تو بعوض غيبت به آنها داده شد، و ديگرى را مىآورند و ديوان او را بدست او ميدهند، در آن طاعات بسيار و عبادات بيشمار مشاهده ميكند، عرض كند: خدايا اين نامه اعمال من نيست زيرا اين همه اعمال خير را من بجا نياوردهام؟ خطاب ميرسد كه:
فلان شخص غيبت تو را كرد و اين طاعات او است كه در عوض بتو داده شده است.
خطاب رسيد از حضرت عزّت بحضرت موسى بن عمران كه:
هر غيبتكنندهئى كه با توبه از دنيا برود آخرين كسى است داخل بهشت خواهد شد، و هر غيبتكننده كه اصرار بر آن داشته باشد و بىتوبه از دنيا برود اول كسى است كه داخل جهنم خواهد شد.
و مرويست هر كه غيبت كرده شود نصف گناهانش (كه قابل عفو و آمرزش باشد) آمرزيده شود.
و گفته است يكى از علما اگر خواستم كسى را غيبت كنم فرزند خود را غيبت ميكنم زيرا او سزاوارتر است بحسنات من از ديگران.