إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥١ - باب بيست و هشتم در ترس از خدا

و فرمود: حضرت سجّاد ٧ اى پسر آدم از خير (و خوبى و سعادت) بيرون نخواهى رفت تا مادامى كه نفس خود را موعظه و پند و نصيحت ميكنى و خوف (از خدا) را شعار خود ميسازى و حزن و اندوه را دثار خود قرار بدهى‌[١].

اى پسر آدم: بدرستى كه تو خواهى مرد و بپاى حساب خواهى رفت پس آماده كن جواب را.

و خطاب رسيد بحضرت موسى كه اى موسى: بترس از من در پنهانى تا تو را حفظ كنم از معاصى، و ياد كن مرا در پنهانى و خلوتها تا تو را ياد كنم زمانى كه غافل ميشوى، و خشم و غضب خود را نگاهدار از كسانى كه من تو را صاحب اختيار آنها كرده‌ام تا من نيز غضب خود را از تو نگاه دارم و فرمود: حضرت صادق ٧ دنيا نزد من همانند مرداريست تا مضطرب و مجبور نشوم از آن نميخورم، اى حفص‌[٢] بدان كه خداى تعالى ميداند و مى‌بيند بندگانش چه ميكنند و بكجاها ميروند و ليكن صبر مينمايد زيرا در انتقام گرفتن كسى عجله ميكند كه بترسد قدرت‌

[١]. شعار( بفتح و كسر شين) عبارتست از لباس زيرين انسان و لباس زيرين هم نوعا پوشيده و از انظار مخفيست و آن حضرت از خوف تعبير بشعار فرموده است زيرا خوف در قلبست و نوعا ظاهر نميشود، و دثار( بكسر دال) عبارتست از لباسى كه انسان روى لباسهاى خود ميپوشد و چون اين لباس ظاهر و آشكار است و غالب اوقات حزن و اندوه هم هويدا و آشكار است از اين جهت آن حضرت تعبير بدثار فرموده، و از نظر علمى اين را استعاره ميگويند.

[٢]. حفص بن غياث نخعى از صحابه باقرين( ع) و بعضى او را أهل سنّت دانسته‌اند ولى اعتماد بروايت او كرده‌اند.