إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٨٣ - باب چهل و هشتم در فقر و فضيلت و حسن عاقبت آن

هم او را بخوانيد ميشنود.

باب چهل و هشتم در فقر و فضيلت و حسن عاقبت آن‌

فقير بودن (نه بطورى كه محتاج مردم باشد) خود فضيلتى است كه اغنيا آن فضيلت را ندارند و شاهد بر فضيلت فقرا بر اغنيا گفتار رسول خدا ٦ است كه ميفرمود: فقراء پيش از اغنياء داخل بهشت ميشوند بنصف روز آن عالم و نصف آن روز بقدر پانصد سال دنيا است.

و مرويست از حضرت صادق ٧ كه فقراء مؤمنين سير ميكنند در باغهاى بهشت پيش از اغنياء مدت چهل سال، و بعد از آن فرمود براى شما مثلى ميزنم (تا براى شما بهتر معلوم گردد و يقين كامل حاصل شود)، جز اين نيست كه مثل اين يعنى داخل شدن فقرا پيش از اغنياء ببهشت مثل دو كشتى است كه به ده‌يك‌گيرى (مأمور ماليات) برسد، چون نظر كند بيكى از آنها و آن را خالى و بى‌متاع بيند گويد اين كشتى را ببريد، و چون بكشتى ديگر نظر كند آن را پربار و متاع بيند گويد نگاه داريد تا من بحساب آن برسم.

و فرمود: چون روز قيامت شود دو بنده مؤمن را كه هر دو از اهل بهشت باشند از براى حساب باز خواهند داشت، يكى فقير و ديگرى غنىّ، پس آن بنده فقير گويد پروردگارا از چه چيز از من حساب ميخواهند، قسم بعزّت تو خدا يا خود ميدانى كه متولّى حكومتى نشده‌ام و رياستى نداشته‌ام كه در آن عدل يا جور و ظلم كرده باشم، و نيز بمن مال نداده بودى كه حق آن (يعنى خمس و زكاة و امثال آن) را