إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٧ - باب چهل و ششم در بيانات امير المؤمنين و ائمه هدى(ع)
خورسند نباشد با اينكه) ناتوان و عاجز است از شكرگزارى نعمتهائى كه باو داده شده است، و ميجويد زيادى را در آنچه باو داده نشده (و از كار ناشايسته ديگران را) باز ميدارد و خود (از آنچه نهى مينمايد) دست بر نميدارد!! و فرمان ميدهد بآنچه خود بجا نمىآورد، و نيكوكاران را دوست دارد ولى خودش عمل نيكى انجام نميدهد، و گناهكاران را دشمن ميدارد و خود يكى از آنها است، از جهت زيادى گناهان از مرگ كراهت دارد، و ايستادگى ميكند بر آنچه (گناهانى كه) سبب كراهت از مرگ مىشود، اگر بيمار شود (از بد رفتاريش) پشيمان گردد و چون سالم گردد آسوده و غافل شود، هر گاه آسايش بيند خودپسند شود و چون گرفتار گردد نوميد و پژمرده شود، اگر بلا و سختى برايش پيش آيد با نگرانى دعا و تضرع و زارى نمايد، و چون راحتى و خوشى باو دست دهد از روى غرور و فريب (دنيا از خدا) دورى كند!! نفس امّاره بر او مسلط است بآنچه (از آمرزش گناهان كه) گمان دارد، و مسلط نيست خودش بآنچه (مرگ و قيامت و عذاب كه) قبول دارد، و از مردم ميترسد و خجالت ميكشد بواسطه كوچكترين گناهى كه مرتكب شده (كه مبادا بفهمند و آبرويش برود، و ليكن از خداوند شرمسار نيست و خجالت نميكشد و مرتكب گناهان كبيره مىشود) گناهان ديگران را بزرگتر از گناهان خود ميشمارد، و جزا و پاداش بيشتر از كردار خود براى خود اميدوار است، چون بتوانگرى رسد شاد مىشود و در فتنه و گمراهى و معصيت افتد، و چون تنگدست گردد (از رحمت خدا) نااميد مىشود و در عبادت و بندگى سستى نمايد، و اگر