إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٢٥ - باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن

و علامت دروغگو اينست كه براى تأييد گفتار خود زياد سوگند ياد ميكند بدون آنكه كسى او را سوگند بدهد يا از او سوگند بخواهد و قسم نميخورد دروغگو مگر براى سه چيز.

(اول) در آنچه كه ميداند مردم او را تصديق نميكنند.

(دوم) براى تدليس و اشتباه اندازى مردم بدروغى كه گفته.

(سوم) براى سخنان بيهوده‌اى كه بيان داشته قسم ميخورد كه او را پست نشمرند، و راستگوئى سبب وسعت رزق و نعمت مى‌شود چنان كه فرمود ... ٧: الصحة و الصدق يجلبان الرزق، صحت و خوبى عمل و راستگوئى سبب توسعه رزق مى‌شود.

و مرويست در تفسير آيه: أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ‌ كه مراد از «ميتا» مرده ذهنست پس خداوند او را بنور ايمان و فراست زنده‌اش فرموده، كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها[١] كه مراد از آن كسيست كه در تاريكيهاى جهل و گمراهى كفر مانده باشد و نور ايمان و فراست را نداشته باشد كه بسبب آن از جهالت گمراهى برهد.

[١]. ١٢٢- الانعام