مى‌كنند. و دنيا به منزله مادر شيردهى است كه به فرزندان خود شير مى‌دهد. و اين شير او گرچه شيرين است ولى به تلخى بازگرفتن نمى‌ارزد. لذا مى‌فرمايد دورى كنيد از شيرينى شيرخوارگى به خاطر تلخى بازگرفتن آن و دورى كنيد از اين لذّت موجود به خاطر آن سختى‌ها كه در انتظار شماست. و خدا حكم فرموده است كه از دنيا دورى كنيد و اجتناب نماييد. پس شما خود را به او نچسبانيد و مانند يار عزيز او را در آغوش نگيريد و سعى در عمران و آبادانى آن نكنيد و حال آن كه مشيت حق تعالى قرار گرفته در عاقبت كار به خرابى آن. پس هر گاه شما در عمران او كوشش كرديد خود را متعرض غضب خدا نموده‌ايد و مستحقّ عقوبت او گرديده‌ايد. و مضمون شعر شاعر اين است.

اين خانه خانه بلاها و مصيبتهاست و جاى مبتلا شدن به فراق دوستان است. هنوز ابتلاى من به فراق دوستى تمام نشده كه مبتلا به فراق دوست ديگر مى‌گردم. و اگر هزارها سال با دوستان انس داشته باشى عاقبت جدايى است و تو اوّل كسى هستى كه از آنها جدا مى‌شوى.