فرمود: تا مى‌توانيد خود را از كارها و مهمّات دنيايى فارغ كنيد، براى اين كه هر كس كوشش خود را براى دنيا قرار دهد- به چند عقوبت گرفتار مى‌شود: يكى اينكه: قلب او قساوت پيدا مى‌كند و سخت مى‌شود. دوم اين كه، فقر او مقابل چشمش قرار داده مى‌شود، يعنى هميشه خود را فقير مى‌داند و به نظر احتياج و تنگ‌دستى در خود مى‌نگرد. سوم اين كه: هر چه سعى كند بيشتر از آنچه برايش مقرر شده نصيب او نخواهد شد، اما كسى كه همت و كوشش او براى اصلاح امر آخرتش باشد خداوند متعال پراكندگى‌هاى امور او را جمع خواهد فرمود و غنا و بى‌نيازى او را در قلبش قرار مى‌دهد، كه هميشه و در هر حال خود را غنى مى‌پندارد و محتاج خلق نمى‌بيند. تنها خود را محتاج خداى عظيم غنى بالذّات مى‌داند. و ديگر اين كه دنيا به سوى او مى‌آيد در حالى كه او به نظر حقارت و پستى به دنيا مى‌نگرد و در نزد او قدر و قيمتى ندارد.

و قال موسى بن جعفر ٨‌: اهينوا الدنيا فانّه اهنى ما يكون لكم اهون ما يكون عليكم فإنه ما اهان قوم الدنيا الّا هنّأهم اللَّه العيش و ما اعزّها قوم الّا ذلّوا و تعبوا و كانت عاقبتهم النّدامة.

حضرت موسى بن جعفر- ٨- فرمود: دنيا را در نظر خود خوار و پست و بى‌مقدار قرار دهيد زيرا از دنيا براى شما از همه چيز گواراتر همان پست‌ترين چيزهاست براى شما. پس به درستى‌