إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٧ - باب هجدهم در وصيت لقمان به فرزندش
اى پسرم توبه را به عقب نينداز كه مرگ ناگهان مىرسد.
يا بنى اجعل غناك في قلبك و اذا افتقرت فلا تحدث الناس بفقرك فتهوّن عليهم و لكن أسأل اللَّه من فضله
. اى پسرم بىنيازى و غناى خود را در قلب خود قرار ده و اگر زمانى فقير شدى براى مردم از فقر خود چيزى نگو كه سبب مىشود در نظر آنها بىاعتبار و سبك شوى و ليكن از فضل بىپايان الهى سؤال كن و بخواه تا به تو مرحمت فرمايد.
يا بنى كذب من يقول الشرّ يقطع بالشرّ الا ترى انّ النّار لا تطفى بالنّار و لكن بالماء و كذلك الشرّ لا يقطع الا بالخير.
اى پسرم دروغ گفته آن كس كه مىگويد شرّ را با شر مىتوان قطع كرد. آيا نمىبينى آتش را آتش خاموش نمىكند و ليكن آب است كه آتش را خاموش مىكند. و همچنين شر قطع نمىشود مگر با خير و خوبى.
يا بنى لا تشمت بالمصاب و لا تعيّر المبتلى و لا تمنع المعروف فانّه ذخيرة لك في الدّنيا و الآخرة
. اى پسرم به شخص مصيبت زده شماتت مكن! و شخص مبتلا را سرزنش و ملامت مكن. و از معروف و خوبىها جلوگيرى نكن و آن را انجام بده كه آن ذخيره است براى تو در دنيا و آخرت.
يا بنى ثلثة تجب مداراتهم المريض و السلطان و المرأة و كن قنعا تعيّش غنا و كن متّقيا تكن عزيزا.
اى پسرم مداراى با سه كس واجب است: مريض، سلطان و زن. و قناعت كن تا بىنياز زندگى كنى و احتياج به كسى