و قال بعض العلماء: يا اخى انّ الموتى لم يبكوا من الموت لأنّه محتوم لا بدّ منه و انّما يبكون من حسرة الفوت كيف لا يتزوّدون من الاعمال الصالحة الّتى يستحقّون بها الدّرجات العلى و لانّهم ارتجلوا من دار لم يتزوّدوا منها و حلوا بدار لم يعمروها فيقولون حينئذ يا حَسْرَتى‌ عَلى‌ ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ‌.

بعضى از علماء فرموده‌اند: اى برادر به درستى كه مرده‌ها از مرگ گريه نمى‌كنند، چون حتمى است و ناچار از آن است و جز اين نيست كه گريه مى‌كنند از حسرت آنچه از عمر كه از آنها فوت شد و بيهوده از دست دادند كه چگونه بهره نبردند از اعمال صالحه كه به واسطه آن مستحق درجات بالاى بهشت گردند، و براى اينكه آنها كوچ كرده‌اند از خانه‌اى كه توشه برنداشتند از آن و وارد شدند به خانه‌اى كه آن را معمور و آباد نكردند. پس در اين هنگام فرياد آنها بلند مى‌شود كه چه بسيار است حسرت و افسوس بر آنچه از دست داديم و كوتاهى كرديم در ذات حق تعالى شأنه و آنچه به ما امر فرمود.

و قال النّبى ٦‌: ما من ليلة الا و ملك الموت ينادى يا اهل القبور لمن تغبطون اليوم و قد عاينتم هول المطّلع فيقول الموتى انّما نغبط المؤمنين في مساجدهم لأنّهم يصلّون و لا نصلّى و يؤتون الزّكاة و لا نزكّى و يصومون شهر رمضان و لا نصوم و يتصدّقون بما فضل عن عيالهم و نحن لا نتصدّق و يذكرون اللَّه كثيرا و نحن لا نذكر فوا حسرتاه على ما فاتنا في دار الدّنيا