إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٠ - باب سيزدهم در مبادرت به عمل
مِنْ نَصِيبٍ[١]. و حرث الآخرة هو العمل للآخرة الذى يستحق به العبد دخول الجنة لان الحرث هو زرع الارض.
خداى متعال فرموده: كسى كه اراده كند دنيا را ما نيز به او در دنيا آنچه خواسته باشيم مىدهيم پس قرار مىدهيم براى او جهنّم را كه در آن انداخته مىشود در حالى كه مورد مذمّت و دور از رحمت خدا مىباشد. و فرموده است: كسى كه اراده كند كشت و زرع آخرت را زياد مىكنيم براى او كشت و زرع او را و كسى كه اراده كند كشت و زرع دنيا را به او مىدهيم بعضى از آن را و نيست براى او در آخرت بهرهاى و كشت آخرت آن عملى است كه براى آخرت انجام شود و بنده به واسطه آن مستحقّ دخول بهشت گردد، چون مراد از «حرث» كشت زمين است.
و قال بعض الصّالحين شعرا:
|
انّ النّاس الّا هالك و ابن هالك |
و ذو نسب في الهالكين غريق |
|
|
اذا امتحن الدّنيا لبيب تكشّفت |
له من عدوّ في ثياب صديق |
|
و قال الآخر:
|
كأحلام نوم او كظلّ زائل |
انّ اللّبيب بمثلها لا يخدع |
|
بعضى از صلحا فرمودهاند نيستند مردم مگر هلاكشونده و فرزند هلاكشونده و صاحب نسب كه در ميان هلاكشوندگان غرق است. وقتى عاقل دنيا را امتحان كند براى او كشف مىشود كه دشمنى است به لباس دوست در آمده، و ديگرى گفته: دنيا
[١] سوره شورى، آيه ٢٠