اين الملوك و ابناء الملوك و من‌		قاد الجيوش الا يا بئس ما عملوا
باتوا على قلل الاجبال تحرسهم‌		غلب الرّجال فلم يمنعهم القلل‌
فانزلوا بعد عزّ عن معاقلهم‌		و اسكنوا حفرة يا بئس ما نزلوا
ناداهم صارخ من بعد ما دفنوا		اين الاسرّة و التّيجان و الكلل‌
اين الوجوه الّتى كانت منعّمة		من دونها تضرب الاستار و الحجل‌
فافصح القبر عنهم حين سائلهم‌		تلك الوجوه عليها الدّود تنتقل‌
قد طال ما اكلوا دهرا و ما شربوا		فاصبحوا بعد طيب الاكل قد اكلوا
سالت عيونهم فوق الخدود و لو		رئيتهم ما هناك العيش بارجل‌

پس از آن اشعارى انشاء كرده كه مضمون آن به فارسى چنين است: كجايند شاهان و فرزندان آنها و كسانى كه در پيش لشكرها به راه مى‌افتادند و سپاهيان دنبال آنها به حركت مى‌آمدند. آگاه باشيد كه چه بد عمل كردند. در قلّه‌هاى كوهها به سر مى‌بردند و مردان شجاع در حفظ و حراست آنها مى‌كوشيدند. و قلّه‌ها و آن جاهاى سخت حافظ آنها نشد. پس از آن كه در قصرهاى بلند و محكم ساكن بودند به زير كشيده شدند و در گودال گور ساكن شدند. و چه بد پايين آمدنى بود. در اين هنگام بعد از دفن شدن آنها ندايى بلند شد كه كجا رفت تختهاى زرّين؟ كجا رفت تاجهاى سلطنتى و آن زينتها كه به خود آويزان مى‌كردند؟ كجا رفت آن صورتهايى كه در ناز و نعمت پرورش پيدا كرده و در پشت پرده‌ها، كه در حجله‌ها زده شده بودند. پس قبر با زبان فصيح از طرف آنها در وقتى كه از او سؤال كردند گفت: آن صورتها اين است كه الآن كرمها بر روى آن در حركت مى‌باشند. چه روزگار بسيار طول‌