آن بزرگوار اين دو شعر را در اين مورد مى‌خواند كه معنى آن چنين است دنيا را به هر چه ممكن است از خود دفع كن و از آن گذر كن. و اين مسافتى كه بعد از طى شدن آن به آخرت مى‌رسى، به هر نوع كه مى‌شود طى كن و قطع طريق بنما. شخص بيهوده از اين طرف و آن طرف طلب بى‌نيازى مى‌كند و حال آن كه بى‌نيازى و غناى او در نفس اوست هر گاه قناعت كند.

و قال ٧‌ و اللَّه لقد رقعت مدرعتى هذه حتى استحييت من راقعها و قال لى قائل الا تنبذها فقلت اعزب عنّى عند الصّباح يحمد القوم السّرى.

آن بزرگوار فرمود: به خدا قسم اين پيراهن خود را اين قدر وصله زدم تا اين كه از وصال خجالت كشيدم و شرم نمودم. و گوينده‌اى به من گفت چرا اين را به دور نمى‌اندازى؟ به او گفتم از من دور شو و اين جمله اخير را كه ضرب المثلى است فرمود: هنگام صبح مردمى كه در شب سير كرده‌اند و راه و مسافت را پيموده‌اند مورد ستايش قرار مى‌گيرند. كنايه از اين كه دنيا مانند شب است و هنگام مردن مانند صبح است پس هر كس اين شب ظلمانى را بدون تكلّف و زحمت طى كند در هنگام مرگ كه صبح او طالع مى‌شود مورد مدح و ستايش قرار مى‌گيرد، چون خود را براى زرق و برق دنيا معطّل نكرده است كه از قافله دين عقب افتاده باشد.

و قال‌: الزّاهدون في الدنيا ملوك الدّنيا و الآخرة و من لم يزهد في الدنيا و رغب فيها فهو فقير الدنيا و الآخرة و من زهد ملكها و من رغب فيها ملكته.

و فرمود: كسانى كه در دنيا زاهد باشند سلاطين دنيا و آخرت‌