حضرت امير المؤمنين على- ٧- فرمود: رغبت و ميل كردن به سوى آنچه در نزد حق تعالى است، يعنى نعمتهاى آخرتى سبب رسيدن به رحمت خدا و راحتى بدن است، و ميل كردن به دنيا سبب حزن و اندوه است، چون اشياى دنيا بقا ندارد. هر گاه كسى دل بستگى به آن پيدا كند هنگام جدا شدن و از دست رفتن آن مبتلا به حزن و اندوه مى‌شود و آن كس كه دل به دنيا نبسته است در مقابل حوادث روزگار آرام و مطمئن است و غم و اندوهى ندارد.

و قال‌ ان من صفات اولياء اللَّه الثقة به في كل شى‌ء و الغنى به عن كل شى‌ء و الافتقار به في كل شى‌ء.

فرمود: سه علامت و نشانه از جمله صفات دوستان خداست:

اوّل اين كه: اعتماد و اطمينانش در همه امور به خداست دوّم اين كه: غنا و بى‌نيازى خود را از طرف خدا مى‌داند و بس و انتظار نفع و فايده از غير خدا ندارد. سوّم اين كه: خود را به خدا محتاج مى‌داند و بس و مى‌داند كه تنها خدا قدرت دارد احتياجات او را برآورد.

و قال‌: ادفع الدنيا بما يحضرك من الزّاد و تبلغ به.

فرمود: به آنچه از زاد و توشه و امر معيشت كه به آن رسيده‌اى و براى تو موجود است اكتفا كن و با همان دنيا را رد كن و خود را مقيّد به قيود بسيار مكن، كه سبب شود به تكلف و زحمت دچار گردى.

و كان ٧ ينشد و يقول:

ادفع الدّنيا بما اندفعت‌		و اقطع الدنيا بما انقطعت‌
يطلب المرء الغنى عبثا		و الغنى في النّفس لو قنعت‌