خداوند از زبان هابيل فرزند آدم نقل مى‌فرمايد كه در جواب برادرش قابيل، كه او را تهديد به قتل كرد، گفت: اگر تو دست به سوى من دراز كنى كه مرا بكشى من دست به سوى تو دراز نمى‌كنم، براى اين كه من از خداى رب العالمين مى‌ترسم.

و قال: وَ اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ‌[١].

اى صاحبان عقل از من بترسيد.

و الآيات في ذلك كثيرة يعتبر بها و يتفكر فيها من اسعده اللَّه تعالى بالتذكرة و أيقظه بالتّبصرة و لم يخلد الى الأمانيّ و الكلام به فان قوما غرتهم امانى المغفرة و العفو و خرجوا من الدنيا بغير زاد مبلغ و لا عمل نافع فخسرت تجارتهم و بارت صفقتهم و بدا لهم من اللَّه ما لم يكونوا يحسبون فنسأل اللَّه توفيقا و تسديدا يوفقنا به من الغفلة و يرشدنا الى طريق الهدى و الرّشاد.

آيات در اين مورد بسيار است كه هر كس خدا به او سعادت داد از آنها عبرت مى‌گيرد و در آنها فكر مى‌كند و ياد آور مى‌شود آن كس كه خدا او را از خواب غفلت بيدار كرد و به او بينايى داد و در آرزوهاى دائمى باقى نماند و به آرزو كلام نگفت. پس به درستى كه دسته‌اى به آرزوى مغفرت و عفو مغرور شده‌اند و از دنيا خارج مى‌گردند بدون توشه‌اى كه آنها را به منزل برساند و بدون عملى كه براى آنها نفعى داشته باشد. پس تجارت آنها با ضرر توام و معامله آنها بدون بهره است. و ظاهر شود براى آنها از خدا آنچه كه گمان نمى‌بردند. پس از خدا توفيق مى‌خواهم كه ما را از غفلت‌

[١] سوره بقره، آيه ١٩٧.