اهل بهشت از يك ديگر سؤال مى‌كنند كه سبب ورود شما به بهشت در حال سلامت چه بود. گويند ما در دنيا در ميان اهل و عشيره خود بوديم ولى هميشه در حال خوف و ترس از خدا به سر مى‌برديم. پس خدا بر ما منت گذارد و عذاب نفوذكننده را از ما دور كرد و ما را از آن عذاب نگاه داشت.

و قوله تعالى‌ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً[٢].

ما را از روى رغبت و ترس مى‌خوانند.

و قوله تعالى: قالَ رَجُلانِ مِنَ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوا عَلَيْهِمُ الْبابَ فَإِذا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غالِبُونَ وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌،[٣] يعنى مدحهم بذلك.

دو مرد از كسانى كه از خدا مى‌ترسيدند گفتند: خدا بر آن دو انعام فرمود. داخل شويد برايشان از آن در. پس چون داخل شديد شما غالبانيد و بر خدا توكل كنيد اگر از مؤمنين مى‌باشيد. (شاهد در اين آيه جمله «يخافون» است كه مى‌فرمايد: خدا بر آن دو انعام فرمود براى اين كه از خدا مى‌ترسيدند. و به نظر حقير اين آيه كريمه با منظور مؤلف تناسب ندارد، ولى چون بنا بر ترجمه كتاب است نخواستم از قلم بيفتد. مترجم).

و قال سبحانه، عن هابيل يروى قوله‌ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ‌[٤].

[١] سوره طور، آيه ٢٦- ٢٨.

[٢] سوره انبياء، آيه ٩٠.

[٣] سوره مائده، آيه ٢٣.

[٤] سوره مائده، آيه ٢٨.