و قال: وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ‌[١].

بهشت به سرعت براى اهل تقوا زينت داده شود. و به آنها گفته شود اين است آنچه در دنيا وعده داده شديد. اين نعمتها براى هر كسى است كه بسيار رجوع به خدا مى‌كند و حافظ حدود خدا مى‌باشد، آن كسى كه در پنهان و تنهايى از خدا بترسد و با قلب تائب و نادم از گذشته به سوى خدا رود.

قال المصنّف: فلم يقنط احدا من فضله و رحمته و بسط العفو و الرّحمة و وعد و توعّد ليكون العبد مترجّحا بين الخوف و الرجاء كما روى انه لو وزن خوف العبد و رجاؤه لم يرجّح احدهما على الآخر و اذا اعظم الخوف كان ادعى الى السلامة فإنه روى انّ اللَّه انزل في بعض كتبه و عزتى و جلالى لا اجمع لعبد المؤمن خوفين و لا امنين اذا خافنى في الدنيا امنته في الآخرة و اذا امننى اخفته يوم القيمة.

خدا احدى را از فضل و رحمت خودش مأيوس نكرده و عفو و رحمت خود را توسعه داده و وعده رحمت و وعيد عذاب داده است تا اين كه بنده در حال رجحان خوف و رجا باشد. گاهى ترس را براى خود صلاح بداند و گاهى اميدوارى را، چنانچه در روايت وارد شده كه: اگر خوف و رجاى بنده و زن و سنجيده شود هيچ كدام‌

[١] سوره ق، آيه ٣١- ٣٣.