إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٧ - باب شانزدهم در شرائط قيامت و هولها و وحشتهاى آن
و راه زنى مىكنند. و باجگيران را در راهها وامىدارند. و با مسلمين جنگ مىكنند و با كفّار سازش مىكنند. پس در چنين زمان باران زياد است و گياه كم است، و تفريحات زياد است، و علماء كم مىشوند، و حاكمان زياد مىشوند و افراد امين كم مىشوند.
فعند ذلك تنحسر الفرات عن جبل من ذهب فيقتل النّاس عليه فيقتل من المائة تسعه و تسعين و يسلم واحد.
پس در اين هنگام فرات از كوهى از طلا جدا مىشود و مردم بر او جنگ مىكنند كه از صد نفر نود و نه نفر كشته و يكى سالم مىماند.
و قال رجل: صلّى بنا رسول اللَّه ٦ من غلس، فنادى رجل متى السّاعة يا رسول اللَّه لم يجبه حتى اذا اسفر فارفع طرفه الى السماء فقال تبارك خالقها و واضعها و ممّهدها و محلّيها بالثّبات ثم قال ايّها السّائل عن السّاعة تكون عند خبث الامراء و مداهنة القرّاء و نفاق العلماء.
مردى گفت: صبح زود كه هنوز هوا تاريك بود با پيغمبر- ٦- نماز خوانديم پس مردى صدا زد يا رسول اللَّه قيامت چه وقت است؟ حضرت جواب او را نداد تا وقتى كه هوا روشن شد. پس چشم خود را به طرف آسمان بلند كرد و فرمود:
بزرگ است خالق آن و قراردهنده آن و گرداننده آن و زينت دهنده آن به ستارههاى ثابت. پس فرمود: اى كسى كه از قيامت سؤال نمودى قيامت وقتى است كه اميرها و حكّام خبيث باشند و قاريان چاپلوس باشند و در علماء نفاق باشد.