إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣١ - باب سيزدهم در مبادرت به عمل
كنيد. و كسى را كه قذف كردهاى و نسبت عمل منافى عفّت به او دادهاى از او عذر بخواه و او را از خود راضى كن! و هر كس را غيبت كردهاى يا متعرّض آبروى او شدهاى از او طلب عفو كن! براى اينكه بنده تا در دنيا است اگر از گناهانش توبه كند توبه او قبول مىگردد. و اگر از طلبكارانش عذر بخواهد به او رحم مىكنند و عفوش مىنمايند و حقوقى كه بر او دارند از او ساقط مىكنند. امّا در آخرت نه حقّى بخشيده مىشود و نه عذرى قبول مىشود و نه گناهى آمرزيده مىشود و نه گريه نفع مىبخشد.
فرمود: هيچ لهوى را كسى مرتكب نمىشود مگر اينكه در قيامت سبب حسرت او مىگردد چون كه كسى براى كار لهو خلق نشده است. به كلام خدا نظر كنيد كه مىفرمايد: آيا انسان گمان مىبرد مهمل واگذاشته مىشود. و نيز خداى متعال مىفرمايد: آيا گمان كرديد كه شما را عبث و بازيچه خلق كرديم.
و اعلموا ايّها الأخوان انّ العمر متجر عظيم مربح و كلّ نفس منه جوهرة و كيف لا يكون كذلك
و قد قال رسول اللَّه ٦: من قال اشهد ان لا اله الّا اللَّه وحده لا شريك له الها واحدا احدا فردا صمدا لم يتخذ صاحبة و لا ولدا كتب اللَّه له بكلماته خمسا و اربعين الف الف حسنة و محا عنه اربعين الف الف سيّئة و رفع له خمسا و اربعين الف الف درجة في عليّين
. بدانيد اى برادران كه عمر تجارتى است كه ربح و نفع آن عظيم است و هر نفسى از آن گوهر گران مايهاى است. و چگونه چنين نباشد و حال آن كه رسول خدا- ٦- فرموده است:
كسى كه بگويد گواهى مىدهم اينكه: خدايى نيست مگر خداى