آيه ديگر از طرف خود مى‌فرمايد كه: او آمرزنده گناهان است و قبول‌كننده توبه است و داراى عذاب سخت است. پس خلاصه اين كه توبه ذاتا از دو چيز واجب است، يكى گناه و ديگرى ترك واجب.

ثمّ ان كانت التّوبة عن حق اللَّه تعالى من ترك الصّلوة و الصّيام و الحجّ و الزّكاة و سائر الحقوق اللازمة للنّفس و البدن او لاحدهما فيجب على التّائب الشّروع فيها مع القدرة او العزم عليها مع عدم القدرة عليها في وقت القدرة و النّدم على الاخلال بها في الماضى و العزم على ترك العود.

پس اگر توبه از حق خدا، بوده باشد مانند: ترك نماز، روزه، حج، زكات و ديگر حقوق كه بر نفس و بدن يا بر يكى از آنها لازم است، پس بر كسى كه مى‌خواهد بازگشت كند واجب است كه شروع كند در انجام آنچه ترك كرده است در صورت قدرت. و اگر در حال حاضر قدرت ندارد تصميم بگيرد كه در حال قدرت آنها را انجام دهد. و نيز بايد از اخلال به واجبات كه در گذشته ترك كرده است پشيمان باشد و تصميم بگيرد كه در آينده ديگر عود و بازگشت به گناه نكند.

و ان كانت التّوبة عن حقّ النّاس يجب ردّه عليهم ان كانوا احياء و الى ورثتهم بعد موتهم ان كانت ذلك المال بعينه و الا فمثله و ان لم يكن لهم وارث تصدّق بهم عنهم ان علم مقداره و الّا فيما يغلب على ظنّه مساواته و النّدم على غصبه و العزم على ترك العود الى مثله و يستغفر اللَّه تعالى على تعدّى امره و امر رسوله و تعدّى امر امام زمانه فلكلّ منهم حقّ في ذلك يسقط بالاستغفار.