إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٣ - باب ششم در بر حذر داشتن از عقوبت گناهان در دنيا

باب ششم در بر حذر داشتن از عقوبت گناهان در دنيا

قال اللَّه تعالى: فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِ حاصِباً وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌[١].

در حالات كسانى كه عذاب بر آنها در اين عالم نازل گرديد خداى متعال مى‌فرمايد: پس تمامى آنها را به گناهانشان گرفتيم.

بعضى از آنها با تند باد به هلاكت رسيدند. مانند قوم عاد. و بعضى از آنها در اثر صيحه آسمانى، كه صداى جبرئيل بوده، هلاك شدند. و قومى ديگر را غرق دريا كرديم چون فرعون و اتباعش.

و دسته‌اى را به زمين فرو برديم، مانند: قارون. و چنين نيست كه خداوند به آنها ظلم كرده باشد ليكن خود آنها بودند كه به خود ظلم نمودند.

و قال رسول اللَّه ٦‌ يظهر في امّتى الخسف و القذف‌

[١] سوره عنكبوت، آيه ٤٠.