دعاى سمات را كه همه علماء مى‌خوانند و چه‌قدر در ادعيه و ارزقنى النّظر إلى وجهك و در بعضى‌ها و لا تحرمنى النّظر إلى وجهك الكريم وارد شده، و در مناجات خمسة عشر چه مقدار تصريحات به وصول و نظر و لقاء و قرب و معرفت وارد شده، و بنده آنها را اگرچه به جهت عدم ثبوت سندش ذكر نكردم؛ و ليكن براى مقلّدين علماء اعلام همه آنها حجّت است.

چرا؟! به جهت اينكه آن مناجات را علماء اعلام مى‌خوانند و مطالبش را امضا دارند.

و هكذا در الحاقى دعاى عرفه حضرت سيّد الشهداء ٧ آن همه تصريحاتى كه واقع شده است با اينكه علماى اعلام مى‌خوانند بنده به جهت عدم ثبوتش ذكر نكردم.

و در ابتدا عرض شد كه اين تعبيرات را حمل بر لقاء ثواب كردن خلاف نصّ است و اگر احيانا در اخبار، رؤيت و لقاء را تفسير به ثواب كرده باشند، قطعا از جهت اين خواهد شد كه سائل از رؤيت غير از رؤيت چشم نمى‌فهميده است؛ چنان‌كه خلّت حضرت خليل ٧ را هم در جواب بعضى از سائلين، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله به غير معنى دوستى تفسير فرمودند.

چرا كه اگر بدان سائل اين‌طور تفسير نفرمايند كافر مى‌شود. چون او از دوستى غير از محبّت آدميان را به هم‌ديگر فرض نمى‌تواند كرد؛ و آن هم كه واقعا كفر است.

بارى، اگر زيادتر از اينها كه عرض شد مى‌خواهى، رجوع كن به ادعيه و مناجات ائمّه هدى عليهم السّلام و در اخبارى كه در مثوبات اعمال وارد شده است. مثلا دعاى رجبيّه كه سيّد بن طاووس ; آن را به سند عالى در «اقبال» از توقيع مبارك حضرت امام- أرواح العالمين فداه- روايت كرده و قطعا