رساله لقاء الله به ضميمه رساله لقاء الله امام خمينى - ملكى تبريزى، میرزا جواد - الصفحة ٢٣٤ - تازيانه سلوك
در پاسخ آنان گفته شده كه نفى وجود حقيقى از اشياء كردن به اين معنا نيست كه همه چيز خداست يا اتّحاد خالق و مخلوق مىباشد.]
و حكي أنّ حكيما كان في اصبهان و كان من دأبه أنّه إذا حضر وقت غذائه يرسل خادمه يشترى له و لمن كان عنده- كائنا من كان- غذاء يأكل معه و اتّفق في يوم أن جائه واحد من طلّاب البلد لحاجة وقت الغذاء. فقال الحكيم لخادمه اشتر لنا غذاء نتغذّى. و ذهب الخادم و اشترى لهما غذاء و احضره.
[حكايت شده مرد حكيمى در اصفهان بود و عادتش بر اين بود كه چون وقت غذايش مىرسيد، خادم خود را مىفرستاد تا براى او و براى هركس كه در نزد اوست- هركه مىخواهد بوده باشد- غذا بخرد؛ و آن حكيم با آن شخص حاضر با هم غذا بخورند.
اتّفاقا روزى در وقت غذا يكى از طلّاب شهر براى حاجتى نزد وى آمده بود، حكيم به خادمش گفت: براى ما غذا بخر، تا ما تغذّى نماييم.
خادم روانه شد و براى آن دو نفر غذايى خريد و حاضر كرد.]
قال الحكيم للفاضل: بسم اللّه- تعال، نتغذى. قال الشيخ: أنا لا اتغذّى!
قال: تغذيت؟! قال: لا! قال لم لا تتغذّى و أنت ما تغذّيت بعد؟!
قال: احتاط أن آكل من غذائكم؟! قال: ما وجه احتياطك؟!
قال: سمعت أنّك تقول: بوحدة الوجود- و هو كفر و لا يجوز لى أن آكل من طعامك معك لأنّه ينجس من ملاقاتك!؟
قال: ما فرضت أنت معنى وحدة الوجود و حكمت بكفر قائله؟!