من‌اند و من هم مشتاق آنان هستم، آنان به ياد من‌اند و من نيز به ياد آنان، ايشان به من مى‌نگرند و من هم به آنها؛ و اگر تو قدم در راه آنان نهادى، من دوستدار تو خواهم بود و اگر از راه آنها عدول نمايى، تو را دشمن خواهم داشت.

[آن بنده خدا] عرض كرد: پروردگارا، نشان آنها چيست؟ فرمود:

همان‌گونه كه چوپان مهربان به دنبال گله خود است، آنان نيز تمام روز به دنبال سايه‌ها هستند تا ببينند كى روز به پايان مى‌رسد و به غروب آفتاب آن‌چنان علاقه‌مندند كه پرنده به هنگام غروب به آشيانه خود؛ پس چون شب آنان را فراگرفت، و تاريكى‌ها در هم آميخت و بسترها گسترده شد و تختخواب‌ها آماده گشت و هردوستى با دوست خود خلوت گزيد؛ در اين هنگام آنان قدم‌هاى خود را در پيشگاه من راست مى‌نمايند و سرپا مى‌ايستند و صورت‌هايشان را به سوى من فرش زمين مى‌نمايند و با كلام من با خود من مناجات مى‌كنند و چاپلوسى و تملّق مى‌گويند با انعام من، گاهى ناله مى‌كنند و گاهى اشك جارى مى‌سازند و گاهى آه سوزناك مى‌كشند و گاهى شكوه و شكايت مى‌نمايند، آنان در طول شب يا نشسته‌اند يا ايستاده؛ و يا در ركوع‌اند و يا سجود؛ من مشاهده مى‌كنم كه آنان به خاطر من چه مى‌كشند! و مى‌شنوم كه چه شكايت‌ها از عشق من مى‌نمايند! نخستين چيزى كه به آنان عطا مى‌كنم سه عنايت است: از نور خودم به دل‌هايشان مى‌اندازم تا با آن نور از من آگاه گردند همان‌طور كه من از آنان آگاه هستم و دوم آنكه اگر آسمان‌ها و زمين و آنچه كه در زمين است در ترازوى اعمال آنان قرار گيرد، من آنها را براى آنان كم و ناچيز مى‌شمارم؛ و سوم آنكه من روياروى آنان مى‌شوم، اگر من با كسى رويارو شدم به‌