و صورت‌هايشان مانند ماه مى‌درخشد و مى‌گويند: «منزّه است خدايى كه به هرزبان تسبيح گفته شده است، منزّه و پاك است او؛ منزّه است خدايى كه در همه‌جا هست، پاك است او؛ منزّه است خدايى كه در هرزمانى جاويدان است، پاك است او.»

گفتم شما كى هستيد؟ آن كنيزان گفتند:

«خداى مردم و پروردگار محمّد صلّى اللّه عليه و اله ما را براى مردمى آفريده است كه شب‌ها به‌پا مى‌خيزند و با پروردگار جهانيان و خداى خودشان به مناجات مى‌پردازند درحالى‌كه مردم در خواب‌اند، اشك از ديدگان اين شب‌زنده‌داران جارى است.»

گفتم: خوشا به سعادت آنان! اين قوم چه كسانى‌اند؟ گفتند: كسانى هستند كه در دل شب با تلاوت كردن قرآن به تهجّد مى‌پردازند و خداوند را در عيان و نهان بسيار ياد مى‌كنند و انفاق‌كنندگان و استغفاركنندگان در هنگام سحر هستند.»]

فانظر يا أخي إلى ما ورد في أنّ للّه تعالى ملكا يقال له «الدّاعى» فإذا دخل شهر رجب ينادي هذا الملك كلّ ليلة منه الى الصّباح:

«طوبى للذّاكرين، طوبى للطّائعين، يقول اللّه تعالى: أنا جليس من جالسني، مطيع من أطاعني و غافر من استغفرني».[١]

[ «اى برادر، خوب دقت كن در روايتى كه مى‌گويد: «براى خداى تعالى فرشته‌اى است كه او را «داعى» گويند و چون ماه رجب فرا مى‌رسد اين فرشته هرشب تا صبح ندا مى‌دهد كه: «خوشا به حال آنان كه به ياد خدا

[١] -« اقبال الاعمال» ابن طاوس، ص ١١٨، اعلمى، بيروت.