ترجمه ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر - الصفحة ٦٤٣ - باب اين باب در كيفر بسيارى از اعمال است

اينكه چيزى با آن مخلوط كند خدا را ديدار كند ببهشت خواهد رفت، علىّ بن ابى طالب برپا خاست و عرضكرد پدر و مادرم بفدايت يا رسول اللَّه چگونه اين كلمه را مخلصانه بگويد و چيزى با آن مخلوط نكند براى ما بيان فرما تا نيك حدّ آن را بشناسيم رسول خدا ٦ فرمود: آرى براى دنيا خواهى و حرص بر جمع‌آورى مال و خشنود بودن بهمين چيزها اين كلمه را نگويد[١]، و مردمى چنين‌اند كه گفتارشان گفتار نيكانست لكن كردارشان كردار ستمگران و تبهكاران (شهادت بتوحيد ميدهند و هر فسق و فجور نيز ميكنند).

پس هر كس خداى عزّ و جلّ را ديدار كند و در او اين خصلتها نباشد و قائل بكلمه طيّبه‌ «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌» باشد بهشت براى اوست، و هر گاه دنيا را بگيرد و آخرت را ترك كند دوزخ جايگاه او خواهد بود.

(١) و هر كس در محكمه‌اى متصدّى دفاع از ظالمى شود يا او را بر ظلم اعانت نمايد، فرشته مرگ يعنى عزرائيل بسر وقت او آيد با بشارت بلعنت خداوند و خلود در آتش دوزخ، و اين بسيار بد سرنوشتى براى او خواهد بود.

[١] -يعنى تنها بنتيجه دنيائى اين كلمه كه حفظ مال و جان او است قناعت نكند و از هر راه كه دست يافت مال نيندوزد.