ترجمه ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر - الصفحة ٤٧٩ - كيفر كسى كه ادعاء امامت كند و امام نباشد

عزّ و جلّ كه ميفرمايد: وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ[١] (روز قيامت خواهى ديد كسانى را كه بر خدا دروغ بستند رويهايشان سياه شده؟) فرمود: مراد كسيست كه خود را امام معرّفى كند و داراى اين مقام نباشد (يعنى امام منصوب از جانب خدا نباشد) عرض كردم: اگر چه سيّد علوى و فاطمى باشد؟

فرمود: آرى اگر چه علوىّ و فاطمى باشد.

(١) ٢- فضيل بن يسار گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر كس مدّعى مقام امامت شود و اهلش نباشد كافر است.

(٢) ٣- داود بن فرقد: گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر كس مدّعى امامت و پيشوائى شود و داراى اين مقام نباشد حقيقتا بر خدا و بر پيغمبرش و بر ما اهل- بيت افترا بسته است.

(٣) ٤- وليد بن صبيح گويد: شنيدم امام صادق ٧ ميفرمود: براستى كه اين امر امامت را كسى غير صاحبش ادّعا نكند جز اينكه خدا عمرش را قطع كند (يعنى كوتاه نمايد).

[١] -الزمر: ٦٠.