ترجمه ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر - الصفحة ٦٤٦ - باب اين باب در كيفر بسيارى از اعمال است

مارى را كه مأمور او باشد[١] (١) و هر كس قرآن را بياموزد ولى بدستور آن رفتار نكند، و دوستى دنيا و جلوات ظاهره و فريبنده او را بپسندد و بر آخرت ترجيح دهد مستوجب غضب الهى شده باشد، و هم رتبه با يهود و نصارى كه كتاب خدا را پشت سر انداختند و دستورات آن را نپذيرفتند خواهد بود.

(٢) و هر كس با زنى كه بر او حرام است از پشت يا با مردى يا با پسرى نزديكى كند خداوند سبحان در روز قيامت او را با بوئى كه از بوى مردار گنديده‌تر است‌

[١] -البته مراد اين نيست كه شخصى در اثر كم‌حافظگى قرآن را كه آموخته فراموش كند، بلكه مراد از نسيان و فراموشى قرآن عمل نكردن و توجه نداشتن بدستورات آنست.

چنان كه كسى غلام خود را گويد آنچه بتو گفتم فراموش كردى يعنى بكار نبستى و آن را ترك نمودى و اين معنا مراد است.

و نيز بدون دست محشور شدن كنايه از اينست كه در قيامت با دست خالى و بدون حجّت و چيزى كه موجب نجات او است بمحشر وارد مى‌شود، و در كتاب كافى است كه ابو كهمس گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم كه مردى قرآن را آموخته و بعد فراموش نموده آيا بدين كار در قيامت مؤاخذه خواهد شد، و اين سؤال را سه بار تكرار كردم- امام ٧ فرمود: نه مؤاخذه نخواهد شد.

و در همان كتاب در چند خبر ديگر امام ٧ از فراموشى لفظ قرآن سخت نكوهش فرموده است، و جمع بين اين اخبار باين وجه است كه چون فراموشى لفظ قرآن در اثر ترك تلاوت آن مى‌شود و رفته رفته ترك تلاوت لفظ موجب فراموشى معناى آن خواهد گشت و فراموشى معانى قرآن قهرا باعث عمل نكردن بآن خواهد شد، از اين رو امام آن را نكوهش فرموده. و امّا عدم مؤاخذه در مورديست كه در اثر كم حافظگى نسيان عارض او مى‌شود نه از جهت عدم تلاوت و بى‌اعتنائى.